Wie ik ben?

Eerlijk gezegd, ben ik zelf nog wat op zoek.

Een prille dertiger in de opstartfase van mijn derde decennium. Ik leef mijn leven met vallen en opstaan en de occasionele existentiële kramp. Af en toe eens met een grote omweg, maar ook niet volledig verdwaald. Mijn gedachten gaan alle kanten op, maar mijn hart zit op de juiste plaats.

Een warhoofd met een vlotte pen (en babbel, áls je m’n vertrouwen wint). Ik heb mijn leven niet onder controle en dat probeer ik los te laten. Niet altijd gemakkelijk – mijn innerlijke controlefreak durft wel eens de kop op te steken. Ik doe niet alsof ik het allemaal weet en dat is niet langer mijn doel. Wél weet ik steeds beter wat ik wil en wat ik niet meer wil. Wie ik wil zijn en wie ik niet meer wil zijn. Een levenslange zoektocht, want wat ik wil, durft al eens te veranderen.

Een professioneel piekeraar, dagdromer en koffiedrinker à la Lorelai Gilmore. Ik geloof in zachtheid met grenzen. In twijfelen, maar toch doen. In oprechte gesprekken – alsjeblieft geen smalltalk. En in koffie. Altijd koffie. Ik wil niet perfect zijn. Veel liever wil ik écht zijn. Me omringen met mooie mensen en zo zelf een mooier mens worden.

Een vreemde eend in de bijt – in deze wereld, maar eerlijk gezegd, vind ik de wereld waarin wij leven ook maar vreemd.

Iets luchtigere informatie misschien: Ik ben slecht met cijfers, beter met woorden. Mijn geografische kennis is beperkt, al ben ik wel nieuwsgierig naar andere landen en culturen. Namen of data onthouden, is niet mijn forte en over politiek moet je mij al helemaal niets vragen. Mij wil je dus niet in je quizteam. Geen zorgen, ik wil ook helemáál niet in jouw quizteam. Neem het vooral niet persoonlijk. Ik heb gewoon een hekel aan quizzen en ik huiver van gezelschapsspelletjes. Waarom? Er is altijd wel iemand die (te) competitief is en dan is er níks gezelligs meer aan, toch?

Geef mij maar (opr)échte gesprekken. Geen smalltalk dus. Laat mij maar véél babbelen met de mensen die het dichtst bij mij staan, urenlang voorbijgangers observeren óf Disneyfilms kijken, op café of op restaurant gaan, (tweedehands) shoppen, een boek lezen (al doe ik dat veel te weinig) en misschien ook wel ooit schrijven, in steden verdwalen, in stilte genieten van véél te drukke (nooit saaie) familiefeesten en vooral zoveel mogelijk reizen.

Reizen, de routine achterlaten en de wereld observeren, genieten, spanning en ontspanning … Ik zou niet weten wat ik zou doen als ik het niet meer kon. Waarom net dat reizen zo belangrijk is voor mij? Misschien koester ik ergens wel de hoop dat zo de wereld weer een klein beetje minder vreemd wordt voor mij.