WERELDVREEMD

Ik heb deze blog al een paar keer (nieuw) leven in proberen te blazen. Tevergeefs. Elke keer heb ik het goede voornemen om de dingen die in me opkomen op een later moment uitgebreid neer te pennen. Scherp. Gevat. Een tikkeltje cynisch, maar altijd met een knipoog. Kleurrijk. Alleen, wanneer “later” dan aanbreekt, vind ik de woorden niet meer, ben ik vergeten waarover ik wilde schrijven, heb ik geen zin meer, vind ik het de moeite niet meer of dúrf ik niet meer. Dan loop ik vast in wat ik denk dat anderen van me zouden denken.

Ik wíl schrijven, écht waar, maar ik ben bang. Niet voor het schrijven, maar voor het risico dat iemand het zou lezen. Dus ’s avonds beland ik vaak voor de tv in plaats van achter mijn computer en vlucht ik in de wereld van fictieve schrijfsters in series zoals SATC, Valeria en The Bold Type. Stuk voor stuk tonen ze jonge vrouwen die hun weg zoeken in het leven en die, hoewel hun leven rommelig en hobbelig is, wel het lef hebben om te schrijven. Terwijl ik toekijk, terwijl ik stil blijf, voel ik een steek van verlangen. Alsof ik hoop dat hun moed ooit voldoende op mij zal afstralen. Alleen … zíj zijn fictie en ik ben dat nu eenmaal niet – al voelt mijn leven soms ook alsof het geschreven is door een team losgeslagen scenaristen, die de meest maffe plotwendingen uit hun mouw schudden, omdat het saai begon te worden. Herkenbaar, iemand?

De twintiger die ik tien jaar geleden was, leek zoveel zekerder van haar stuk. Ze lijkt wel een ander persoon. Vol dromen. Vol ambitie. Alsof ze precies wist wat ze wilde, waar ze naartoe ging en wie ze op een dag zou zijn. Ze sprak hardop dromen uit zonder zich af te vragen of die realistisch waren. Ze geloofde dat alles op z’n plek zou vallen als ze maar hard genoeg haar best deed. Wat ze nog niet had geleerd – wat ík nog niet had geleerd – was dat je niet alles kan plannen. Dat sommige dingen je gewoon overkomen – ongezien, en ongevraagd. Of je nu klaar bent of niet. Sommige plotwendingen worden door anderen geschreven en liggen buiten je macht.

Soms kijk ik naar die jongere versie van mezelf als een personage uit een vorig leven. Soms denk ik dat mijn ouders ook op die manier naar haar kijken. Vanuit een soort nostalgie. Een vervlogen realiteit. De dochter die uiteindelijk een ander verhaal schrijft dan ze voor ogen hadden gehad, vol plotwendingen die niemand had zien aankomen – ook zijzelf niet, geloof me maar. Een verhaal dat ze het afgelopen decennium al tientallen keren heeft herschreven, omdat ze dat zelf wilde óf omdat iemand anders haar geen keuze gaf. Alsmaar op zoek naar de versie waarin ze zichzelf het meeste zou herkennen. Ze is er nog niet. Ik ben er nog niet.

Ik heb nu meer vragen dan antwoorden, maar ik weet dat ik, temidden van alles waarvoor ik nu níet kies, wel langzaam leer om voor mezelf te kiezen en trouw te blijven aan wie ik ben en wil zijn. Ik steek het niet onder stoelen of banken: ik voel me volledig verdwaald in het leven en ik ben afgedwaald van het pad dat zowel ík als anderen voor ogen hadden, maar ik kom wel steeds dichter bij mezelf en dáár zit misschien ook iets om trots op te zijn. Niet dan? Ík ben daar alleszins wel trots op. Daarbij ben ik 31 en dus nog steeds jonger dan Carrie Bradshaw in het eerste seizoen van SATC. Qua timing zit ik nog steeds goed én wat mijn vrienden betreft: ik zou zo met ze door Manhattan kunnen flaneren – hakken optioneel.