WERELDVREEMD

Ken je dat gevoel terug te willen gaan in de tijd? Te willen vluchten naar een recent of ver verleden, want vroeger, vroeger was álles beter. Of misschien toch niet álles… Want zou je élk moment van de voorbije vijf, tien of twintig jaar opnieuw willen herbeleven? Ik alleszins niet.

Natuurlijk zou ik het fantastisch vinden, als ik morgen zou ontwaken in Budapest en die citytrip van een aantal jaren geleden mag herbeleven. Zou ik dan – wetende wat ik nu weet – meer in het moment leven en er (nóg) meer van proberen te genieten? Zonder twijfel! Zo zijn er veel momenten die ik koester en die ik maar al te graag zou herbeleven. Hebben we die niet allemaal? Wil ik daarom terug naar de dagen, weken of zelfs maanden ervoor of erna? Nee bedankt!

Mocht iemand een tijdmachine op zolder hebben staan, hoeft die mij alleszins niet te bellen. Ik zou alleen maar in het verleden leven en daardoor geen nieuwe herinneringen meer maken, waar ik dan tien jaar later weer nostalgisch op kan terugblikken. Hoe somber, saai en eentonig zou dat wel niet zijn? Zouden die momenten bovendien zo bijzonder blijven als ik ze keer op keer zou herbeleven? Het enige waarvoor je me wél mag bellen, is als je met die tijdmachine ook verder terug in de tijd kunt en dan spreek ik echt over eeuwen, maar nu wijk ik af.

Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat het zo nu en dan niet slecht is om nostalgisch terug te kijken naar het verleden, zolang je jezelf er maar niet in verliest. Op moeilijke momenten vormen ze een houvast, maar ook een valkuil – althans toch voor mij. Ik merk, dat ik vooral teruggrijp naar positieve herinneringen wanneer ik me machteloos of ongelukkig voel. Het is zo verleidelijk om dan bij de pakken te blijven zitten en zo intens te hopen, dat je terug in dat verleden zou kunnen leven. Toen de tranen in m’n ogen het gevolg waren van de slappe lach. Maar hunkeren naar vroeger helpt niemand vooruit.

Sinds kort, als ik weer eens overmand word door zo’n nostalgische melancholie, probeer ik niet in die rabbit hole van Alice in Wonderland te tuimelen en voorbij die roze bril naar het verleden te kijken. Dan zie ik dat m’n leven – ondanks de mooie momenten – toen ook niet áltijd rozengeur en maneschijn was en dat er naast prachtige ervaringen ook mindere momenten waren. Net zoals het nu niet allemaal negatief is. Er gebeuren nu ook dingen in m’n leven waarop ik binnen één, vijf of tien jaar waarschijnlijk met een glimlach terugkijk.

Dús – wetende wat ik nu weet – denk ik, dat ik ga proberen om meer in de mooie momenten te leven zodra die zich voordoen en te genieten van de minuten waarop het even níet voelt alsof ik in vrije val door een konijnenpijp tuimel. Na regen komt zonneschijn, maar tussen de buien door klaart het ook al eens op en daar ga ik kracht en energie uit proberen te putten als het me allemaal even te veel wordt.  Met die conclusie rond ik ook maar ineens af, want dat lijken me wel weer genoeg spreekwoorden voor één artikel.